..::سایه پروانه::...

سلامي به ميهن بلاگ

shakhetoba — Tue, 03 Nov 2009 07:02:58 GMT

عرضم به حضور دوستان كه فعاليت خودم رو در كلوب و ميهن بلاگ رسما از ديروز به عنوان روابط عمومي آغاز كردم

25 ام تولد ميهن بلاگه و دوست دارم يه جشن مجازي براش راه بندازم. به نظرتون چه ها كنم خوبه؟

پسرخاله کوچیکه

shakhetoba — Sat, 03 Oct 2009 12:19:48 GMT

پسرخاله کوچیکه وقتی خونشون بودیم گفت:من هفته دیگه حتمن میام تهران. اما دکترش وقت بهش نداد و کنسل شد و یه دفعه دیدیم آقا زنگ زده که فردا اونجام. اینجا کارای معافیم با مشکل برخورده باید بیام تهران ردیفش کنم.

وظیفه خطیر لیدر بودن افتادگردن من. میدون سپاه رفتیم اداره نظام وظیفه عمومی. من که تا حالا چنین جایی نرفته بودم و چون همراه بودم گفتند تو سالن انتظار بشین. مدل به مدل پسر میومد و میرفت. انواع لباس و تی شرت و مدل مو و خط ریش! پیشنها میکنم اگه یه سالن مد مردان مفت میخواهید حتمن به سالن انتظار اداره نظام وظیفه سر بزنید. یه سه ساعتی معطل نشسته بودیم. تا پسرخاله گرام کارش راه افتاد. مراجع بسیار بود و در این سه ساعت حدود 500 نفر نوبتشان شد . 17 تا باجه پاسخگو بودند.

یه سر رفتیم پارک طالقانی. پاییزهای طالقانی خیلی رنگارنگ هستند. از آخرین باری که رفته بودم اونجا خیلی تغییر کرده بود. البته هنوز درختان سبز بودند و پاییز نشده بود. اما هوا عالی. باد خیلی قشنگی میوزید.

یه عالمه گربه های رنگارنگ و مدل به مدل رژه میرفتند. پسرخاله رفته بود تو نخ گربه ها. آخه یه گربه داره که اسمش اکبر هست. هی این گربه ها رو نیگاه میکرد و از هر کدومشون که خوشش میومد میگفت: اینو واسه اکبری بستونم.

قدیم ها که خونه خاله میرفتیم زیاد حرف مشترکی با پسرخاله به دلیل کوچکتر بودنش نداشتیم. اما حالا که واسه خودش مردی شده و دانشجوئه و تجربه های مشترکی با دنیای بزرگسالی ما داره احساس نزدیکی بیشتری دارم.

دقت کردم میبینم تمام بچه های فامیل که از من کوچکتر بودند و ما به اصطلاح واسشون ریاست میکردیم حالا که بزرگ شده اند دیگه از اون دید بالای من نسبت به اونها کم شده و بیشتر هم سطح خودم میبینمشون.

راستی با پسرخاله سوار یه واگن قطار مترو میشدیم نگاه های شماتت کننده مردان و زنان برام جالب بود. ما ایرانی ها فک کنم با فرض ثابت اینکه : همه گناهکارند مگر اینکه خلافش ثابت بشه، بزرگ شدیم. همیشه با بدبینانه ترین فرض نسبت به دیگران قضاوت میکنیم. مثه قضیه ایدز گرفتنه که همه فک میکنند فقط از یه طریق این ویروس منتقل میشه.

این نگاه شماتت کننده در زن ها بیشتر بود. حالا خود اون خانم تو واگن آقایون سواره اما همین که میبینه یه دختر و پسر همراه هم هستند با نگاه عاقل اندر سفیه و نچ نچ نگاه میکنه. با همون پیش فرض غلط.

قرآن میگه که از ظن های بد پرهیز کنید. والله! با این دیدگاههای متعصبشون.

تک گویی ها:

پسرخاله یه جمله باحال داره: آدم که یارش قشنگ باشه جاش تو بهشته.

پسرخاله با لهجه اصفهونیش و علاقه خاص به اینکه تمام اصوات اَ ها را اِ تلفظ کنه، هی از ما دلبری میکنه. مثلا: بَه بَه رو میگه بَه بِه ! آقا ما هم هی هرهر به این لهجه شیرین میخندیم.

یه عکس خیلی ناز دارم که روی پوشال های شالیزار شوهر خاله گرفته ام. وقتی از اصفهان اومده بودم اون عکس رو بک گراند دسکتاپم کرد. پسرخاله که اومد و نگاهش به دسکتاپ من افتاد، گفت: منم همین عکس رو بک گراند پی سیم کردم. خیلی جالب بود که دو تاییمون یه عکس خاص رو بک گراند پی سیمون کردیم.

سفر

shakhetoba — Sun, 27 Sep 2009 10:23:06 GMT

خطه طلایی ایران(گلدن سیتی) میزبان ما برای سه روز بود. جای دوستان سبز، پس از چهار سال یا بیشتر مهمان خانه خاله شدیم.فکر نمیکردم انقدر شارژ بشم و بخندم. خاله خانوم جان، دختر و پسر بزرگترش رو به خانه بخت فرستاده و دو تا پسر دیگرش که دانشجو هستند، در خانه مانده اند.

برای اولین بار تجربه نبودن دخترخاله و وارد شدن به خونه ای که دختر در آن نیست و پسرها در آن حکومت میکنند، تجربه جالبناکی بود.

به قول محسن که اگه خواهرش بود انقدر خوش نمیگذشت از بس میخواست سخت گیری کنه بگه اینو بذار سر جاش اینو جمع کن اینو نبر اینو ببر و خرده فرمایشات یک کدبانو توسط پسرها اعمال بشه!

قرار شد شبی که رسیدیم لب رودخانه(زاینده رود) بریم. آماده شدیم و خوشحال و خندون که الان تاکسی سوار میشیم میریم لب رودخونه دیدیم نه مثه اینکه بخاری از این اصفهونی جماعت پا نمیشه، ما رو با خط یازده جدی جدی بردند لب رودخونه.. باورم نمیشد زاینده رود تا خونه خاله فقط دو تا خیابون اون ورتر فاصله داشته باشه.

هوای عالی، بید های مجنون، صدای رود، آسمان صاف و پرستاره...... خوش ترین لحظه هایی که از یک زندگی شهری گرفته شده اونجا مفت مفت مهیا بود.

صبح روز بعدش قرار شد بریم سر شالیزار شوهر خاله گرام و صبحونه را لب زاینده رود بخوریم. یه آشی مثه حلیم و نون های محلی پر خشخاش مزه ای داد که نگو..

قل خوردن روی شالی ها، دیدن پونه های وحشی و باد زیبایی که می وزید لحظه ها رو زیباتر میکرد.

محسن از نعناع و پونه هایی که بود کند و تو سوراخ بینی ما کرد و گفت: نفس عمیق بکشید جدیدن بودرمانی باب شده و کلی با نعناع ها دل و جیگر ما حال اومد.

بعد از اون دیگه سوژه مون شده بود بو درمانی، روح الله (پسر خاله کوچیکه) از سلام دادن به آقا برگشته بود(همون سرویس بهداشتی خودمون) گفت: بچه ها یه چی یادم اومد تو دستشو یی کلی خندیدم. یاد بو درمانی افتادم.

نکات جالب :

· پسرها چند تا اصطلاح بامزه داشتن، میخواستن بروند دستشویی میگفتند بریم به آقا یه سلامی بدیم.

· وقتی میخواستند یه جا بشینند میگفتند: دایی رو بذار زمین!!

· یه کورس سوار تاکسی شدم که تو تهرون باید 200 تومان داد اونجا 75 تومن بود !! الان اتوبوس های تهرون 125 کمتر نیستند.

· خواستیم دربست بگیریم پسرخاله گفت: تو اصفهون دربست گرفتن معنی ندار ه! عروسی راننده تاکسی ها میشه.

· تازه برای اولین بار معنی اصطلاح دخترخاله پسرخاله شدن رو فهمیدم. از ساعت ورودمون انقدر صمیمیت ریخته بود بین ما بچه ها !

· هر چی که میخوردیم میگفتند 100 تومن شد به شماره حسابمون واریز کنید. فکرمیکنید اصفهونیها مفت میدن بخورید. ما هم هر کاری میکردیم هم میگفتیم به اون کار شما در! یر به یر شدیم.

· یه بلدرچین داشتند که اسمش اصغر آقا بود. خرده نونها رو میگفتند بدید اصغری بخوره! اصغر آقا یه روز اومده بوده تو حیاط خاله اینا، گرفتندش بعد یه مدت براش زن میگیرند و از وقتی اصغر آقا نامزد میکنه آروم تر میشه و تا اینکه رابطه اش خراب میشه با زنش و میزنه زنش رو میکشه! حالا اصغری برا خودش میخونه گوشه قفس !

نی نی

shakhetoba — Sun, 13 Sep 2009 18:05:18 GMT

چند روز پیش خونه دوست دوران راهنماییم بودم..یه دختر 5 ماهه خوردنی داره..شش ساعت تموم با این بچه بازی کردم و هی خندیدم... بچه بی نهایت آروم و خوشکل و خوش خنده... کلی هم با انرژی..

خیلی تو دل برو هست... مامانش(دوستم) میگفت از وقتی بچه ام به دنیا اومده همه حواسشون به اون هست و دیگه با من حرف نمی زنند و به من توجه نمیکنند.. یه جورایی به بچه اش حسودی میکرد..البته حسودی نیس یه حقیقته... وقتی مادری که نه ماه تموم مرکز تمام توجهات بوده و حالا همش دیگرون فقط ازش حال نی نی رو میپرسند یه کم بی انصافی بقیه است..

این پانتی ورپریده هم از بس تو وبش کنجد کنجد کرده ...دیگه منم دلم کنجد میخواد...

یکی از دوستان دوران دبیرستانم رو دیدم..هم قطاری ها رو امارشون رو میداد ..دیدیم ای دل غافل همه مامان شدند..ما موندیم و خانم دکتر شدنمون!

نتیجه آخر اینکه من دلم نی نی میخوااااااااااااااااد!

نگاه زل

shakhetoba — Wed, 09 Sep 2009 17:28:45 GMT

رفته بودم واسه مصاحبه کاری, یه اتاقی بود با دو تا می زو کامپیوتر, بعد از معرفی و این حرفا, آقایی که قرار بود مافوق ما باشه شروع کرد به توضیح دادن و شرح دادن.... در این بین متوجه شدم شالم کمی اون ورتر رفته و گردنم معلومه..منم که حساس روی شالم, دست بردم تا شالم رو در ست کنم که آقای مذکور همین جور زل به شال درست کردن ما و زوم به نقطه مذکور!!

برای توضیح بیشتر گفت برم سمت کامپیوترش, اونجا با دستم خواستم به قسمت های مختلف روی دسکتاپ اشاره کنم که چادرم از روی دستم بالاتر رفت و آقای مذکور باز برای ثانیه های طولانی زل زد به دستهای ما!!

واقعا در عجب بودم از اینکه این آقا سریع نگاهش زل میشه!! احساس نا امنی داشتم.. تصورش رو بکنید اگه من همکار این آقا میشدم و همش میخواست فیس تو فیس ما باشه که سر یه هفته .......

نمی دونم این جور حرکات ارادی هستند یا غیر ارادی!! حتی اگر غیر ارادی باشند بازم جای تغییر و اصلاحش رو داره.

با این حال اون چند دقیقه انقدر به من سخت گذشت که نگو...

نرفتم سر اون کار...

غم

shakhetoba — Sat, 22 Aug 2009 19:35:21 GMT

اینجا اصلا جای غم نیست...اینجا قرار بود همش بگیم و بخندیم و شاد باشیم ... اینجا قرار بود همیشه همیشه خنده باشه.. اما وقتی من از این دنیا سیرم ... وقتی اونی که دوستم دارم تو جبهه من نیست... وقتی حال و شرایط منو درک نمیکنه...

روزام بیش از حد داغونه

رویا میگفت خدایا دشمن شادم نکن

عاشق اینجور دعا کردناشم

خدایا دشمن شادم نکن

همین جوری ..ثبت بشه این روزا

shakhetoba — Fri, 07 Aug 2009 07:29:49 GMT

1) وقتی تو وبلاگ پانتی خوندم که دارم خاله میشم خیلی ذوقیدم..بی نهایت خوشحال شدم! امیدوارم بچه اش دختر بشه! با آرزوی سلامتی

2) مراسم عقد محیای عزیز بود.. آشنایی ما هم با همین وبلاگ و کامنت بود..از بچه های دانشگاه تهران ...مراسمش خیلی بهم خوش گذشت .. آرزوی خوش بختی برای محیای عزیرم

3) آویزون شدن و پهن شدن که شاخ و دم نداره... خونه یکی از دوستان دعوت بودیم.. اگه گاهی این دور هم بودن ها نباشه (چه با مناسبت و بی مناسبت جمع بشی) انگار آدم یه چیز کم داره!

..

shakhetoba — Fri, 31 Jul 2009 06:17:43 GMT

با همراه اول این روزها هیچ کس تنها نیست

اما من تنهام

خیلی تنهام

کردنم تو یه قوطی کبریت !

موسیقی و پایان نامه

shakhetoba — Mon, 29 Jun 2009 19:22:50 GMT

تغییرات سنت گوش دادن به موسیقی در بستر زمان

هوس شادمهر کردم، آلبوم های قدیمیش رو گذاشتم. رسید به آهنگ دهاتی،گفتم یه کم باهاش برقصم. دیدم اصلن با آهنگش نمیتونم بیام! هیچ وجدی تولید نمیکنه.

یادم اومد اون موقع که بچه مدرسه ای بودیم، البوم دهاتی به ویژه همین آهنگ دهاتی پرطرب ترین و شادترین آهنگ موجود بود.

مدرسه ما رو برده اردو شمال(نور) که یکی از بچه ها واکمن اورده بود و اهنگ دهاتی رو گوش می داد که مدیرمون اومد و نوار دهاتی رو برد پلمپ کرد . یادم میاد که تو ارو یکی از بچه هامون که عاشق شادمهر بود، یه شب اومد پیشم و زار زار گریه کرد که این عشق پدرش رو دراورده و تمام اطلاعاتی که تا اون موقع تو مجله ها راجع به شادمهر نوشته بودند دنبال میکرد. میگفت میدونم دوس دختر داره، اما حاضرم همه چیزمو بدم که یه روز باهاش باشم.

وقتی فیلم جشن تولد شادمهر رو که با دوس دخترش بود، دیدم اولین چیزی که فک کردم این بود که اون همکلاسیم با اون عشق دوران نوجوانیش الان داره چی کار میکنه؟ اگه این فیلم رو دیده باشه چه عکس العملی نشون داده؟ هنوزم شب ها به خاطرش گریه میکنه؟

چقدر سلیقه موسیقاییمون تغییر کرده و حالا تو همین مملکت اسلامی چه آهنگایی هست. گاهی این خاطرات یادمون میندازه که فرهنگ چه آرام دستخوش تغییر میشه !

موسیقی به عنوان پیام ارتباطی در بافت فرهنگی 10 سال پیش درکش با الان با تغییرات سن، محیط، سلیقه و تغییرات فرهنگی چقدر متفاوت شده، موسیقی به عنوان پیام ثابت است و این انسانها و بستر اجتماعی هستند که دستخوش تغییر شده اند و جور دیگر پیام را معنا و تفسیر می کنند.

پایان نامه نویسی:

انتخاب موضوع و تحدید موضوع جزو سخت ترین کارهاست. لیسانس که بودم هر چی تحقیق انجام میدادم و مقاله می نوشتم در مورد فضای مجازی و وبلاگ نویسی بود. اومدم ارشد مطمئن بودم که تزم رو روی وبلاگ کار خواهم کرد.

اما شغل جدیدم کمی خط فکریم رو برد به سمت فضای مجازی و بررسی سایت های مذهبی، یه مدت پی اش رو گرفتم تا اینکه سوژه بازی های رایانه ای رو به عنوان سوژه یکی از شماره های مجله انتخاب کردم.

بنیادملی بازی های رایانه ای رفتم، خیلی استقبال کردند و دیدم چه دنیایی که هنوز ما وارد نشدیم. به سرم زد یه بازی که به دینم ربط داشته باشه کار کنم.

به استادم که گفتم یه جمله گفت: لزوما مگه بازی باید دینی باشه؟

متوجه نشده بودم که به خاطر شغلم به هر چیز دینی گیر میدم و میخوام یه جوری دینیزه اش کنم!

چندتا سوژه دیگه هم به ذهنم اومد تا اینکه معصوم گفت داری سوژه هاتو شهید میکنی!بیا طرح بنویس بقیه سوژه هات رو! استاد گفته دوست دارم یکی روی رپ کار کنه!

چشام برقی زد که ای بابا، یه مدت میخواستم روی رپ واسه مقاله لیورپول کار کنم اما چون deadline اش نزدیک بود یه کنفرانس دیگه رو که درباره وبلاگ نویسی بود، مقاله داشتم رفتم!

مهدی مولایی هم تو هفت سنگ حسابی به رپ گیر داده بود و پاییز بهش گفتم بیا رو وی رپ کار کنیم کسی دست نذاشته ! اما چون دانشگاه هامون از هم جداست دنبالش رو نگرفتیم.

از یه طرف هم این موضوع در دانشکده ما یه جور سنت شکنی محسوب میشه.

با این حال شاید روی رپ فارسی کار کنم. اما ذهنم هنوز درگیر بازی های رایانه ای هست.

حالا فهمیدی چرا انتخاب موضوع سخته؟ و اینکه حالا محدودش کنید که تو چه حوزه ای از این دنیا میخواهید کار کنید.

چی بودیم چی شدیم

shakhetoba — Thu, 25 Jun 2009 16:25:45 GMT

یادتون میاد قبل این دو هفته راجع به چیا حرف میزدیم؟

به چیا می خندیدیم؟

سر چی با هم کل مینداختیم؟

یادتون میاد لاست اومده بود و ذوق مرگ از سیزن 5 لاست و سیزن جدید فرار از زندان بودیم؟

از بچه هایی که از فرفر رفته بودند می خواستیم برگردند؟

روم واسه تولد بچه ها میساختیم؟

یادتونه بازی وبلاگی میکردیم و چقدر همدیگر رو تحویل می گرفتیم و دعوت میکردیم؟

یادتونه هر روز کوییزهای مسخره فیس بوک رو امتحان میکردیم؟

رو دیوار هم یادگاری می نوشتیم؟

راستی مثه اینکه یه زمانی زندگی میکردیم!