دکتر شادی ضابط از تجربه ی دیدار با بلاگران در سفری که به ایران داشته بود، نوشته است. و در مورد ذهنیت هایی که فرد به هنگام خواندن وبلاگ دیگری بهش دست میده و هنگام دیدن بلاگر در دنیای واقعی به دنبال تطبیق تصور ساخته شده خود می گردد که گاهی اوقات این تصور اشتباه از آب در می یاید.
دیدار من و شادی :
من سر قضیه کار بر روی کامنت ها با وبلاگ شادی اشنا 
شدم که بیشتر هم جنبه ی علمی داشت. من بیشتر از اینکه تصورم از شادی به واسطه ی وبلاگش شکل بگیرد به واسطه پیش فرض های ذهنی(تصور قالبی)* که از یک دختری که در کشوری دیگر ادامه تحصیل داده، تصورم شکل گرفته بود.
که اتفاقا در جریان اس ام اس زدن هایمان راجع به حضور دوستم در زمان ملاقات ما این تصور پر رنگ تر
شد.در زمان اس ام اس دادن به هم یک سوء تفاهم **پیش اومده بود که من فکر کردم شادی با حضور فرد سومی در جریان ملاقات ما مخالفه!
در صورتیکه اینجوری نبود.
اولین برخورد همیشه مهم ترین اثر رو داره 
و از هر دری با فرد آشنا بشی تا اخر نسبت به وی با همون دریچه نگاه می کنی. من و شادی همدیگرو در پارک ملت دیدیم و بنا به تصور ذهنی من که شادی رو آدمی سانتی مانتال فرض گرفته بودم، دختری هم پای خودم از لحاظ مذهبی بود و اینکه رشته هامون یکی بود کلی حرف در مورد نوع نگاه علمی فرانسوی ها به ارتباطات و دید ایرانی ها به ارتباطات داشتیم. همین که شادی از لحاظ علمی و مذهبی به من نزدیک بود و اینکه کار شبیه به همی رو داشتیم انجام می دادیم، خیلی حرف واسه زدن داشتیم.
یکی از کارهای جالب شادی این بود که کیفش رو روی زمین میگذاشت،(یعنی کنار پاش) و این برای ما عجیب بود. شادی بنا به فرهنگ فرانسوی ها که کیفشون رو رها می کنند و به خاکی شدن اهمیت نمی دهند، کیفش را به راحتی رها میکرد.
بعد از پیوستن معصومه به جمع ما و صرف ناهار، با بستنی متری به دست به رادیو رفتیم. شادی هیچ تصوری از حراست سخت گیر سازمان نداشت و فکر می کرد به همین آسونی امروز میشه وارد سازمان شد. حتی نوع برخورد با اساتید هم برایش جالب بود، من برای اینکه وقت ملاقات بگیرم از استاد، به استاد زنگ زدم و شادی میگفت که اونا به استادشون میل می زنند و اینجوری راحت به موب استادشون زنگ نمی زنند. حتی زمان ملاقات هم خیلی حساب شده و برنامه ریزی شده است. و مثل ما نیستند که فقط کافیه بدونیم که استاد ما چه روزی دانشکده هست و همون روز آوار شیم سر استاد.
این هم از ملاقات شیرین من با شادی خانم!
طبقه بندی بلاگرانی که دیده ام :
حالا میریم سر بقیه ملاقات های من. من با بلاگرهای زیادی ملاقات داشتم. که در دو دسته جاشون میدهم.
1) یکی اینکه به واسطه ی شغلم در میتینگ های وبلاگی و نمایشگاه ها و Focus Group ها آشنا شدم .
2) دسته دوم لینک های شخصی خودم! که ابتدا وبلاگشون رو دیدم!
1) دسته ی اول شامل بیشتر بچه های مذهبی نویس میشه مانند: کوچه سید مهدی هاشمی، از ملک تا ملکوت، حذفیات، کلاشینکف دیجیتال، نوشته های یک کج و معوج، کافر. (خیلی هاشون یادم نیس)
و همکاران و دوستانی که اول خودشون رو دیدم بعد وبلاگشون :معصوم(چکاوک)، سعیده (تارا)،مرجان( زنده ام تا روایت کنم)، فاطمه بانو(مردم معمولی یا همان باران جان قدیم)، امیرحسین(لیوان)،امیر(چشمهایش)، جلال (و غیره ...)،لیلی ( عطر یاس)، عباس حسین نژاد( صندلی)، فاطمه (میز)، سارا (ماه تی تی)، مهدی بوترابی (آکرانه) ، بچه درویش، اسماعیل (هیس)،الهام ( تاتوره)، حامد احسان بخش( کله قند) ،
2) لینک های خودم مثل :میشا، رژانو، محیا، مرتضی،مهراوه، رضا،شادی مریم علی
چند تا از دوستان بودن که به واسطه ی اصرار من وب نویس شدند مثل: معصوم(چکاوک) ، خسرو(تجربه ی بودن)، مهدی(شاخه بید)، لیلی (عطر یاس)
· یک تفاوتی که میشه قائل شد میان بچه های تهران و شهرستان، اینه که تهرانی ها خیلی راحت تر ارتباط برقرار می کنند و خیلی زود می جوشند. و آداب معاشرت با یه خانوم رو خوب بلدند. اما بچه های شهرستان خیلی سربه زیرترند و بیشتر حرف گوش می کنند و تابع هستند.
· من همیشه در ملاقات هام از طرف مقابل می پرسم که تا چه حد شبیه اون ذهنیتشون بودم،
مهراوه فکر می کرد که من یه دختر همیشه خوش و بی غمم!
نوشین
من رو همونی که تصور کرده بود یافته بود، محیا منو بی غم تر فرض کرده بود،شادی منو طبق ذهنیتش اکتیو 
دیده بود، و همه بلا استثنا فکر می کردند که من رشیدتر و درشت تر هستم! نه انقدر کوچولو . ریزه میزه!
· یک نکته جالب هم این بود که اکثریت در تصورشون من دختری مانتویی
بودم.
· به این اصل معتقدم که هر بلاگری یک گوشه از شخصیت خودش رو در وبلاگ بزرگ تر جلوه میده، حالا میخواد این قسمت از شخصیتش به صورت بارز یا مخفی در رفتارهای واقعی اش باشه!
خوب شما دوستانی که منو دیدید و یا دیگران رو دیدید در مورد تصورتون میشه بیشتر بگید که چی بود و چی شد؟
Stereotype *
**Misunderstanding
ادامه مطلب
لینک نوشته| نوشته شده در ساعت 14:15 توسط : مطهره
و دنسینگ
و لفینگ
گفتم حالا چی بپوشیم بیاییم ؟ گفت با دو تیکه بیایید!
جنس پسند کرد.
ازش استفاده کنند با کله بیاد! اما نه با کله که با دوتا کله شق اومده بود و سریع هم دودر کرد رفت تا به پرواز داداشش برسه!
درست کرده بودند و به بچه ها می فروختند و پولش رو برای بچه های بی بضاعت مدرسه کفش و لباس می خریدند. 
بود و نمی دونست چه خاکی سرش کنه و چون خودش مدرسه بود بهم گفت که گوشم به زنگ باشه که کتاب رو اوردن من برم بگیرم مامان نفهمه!
هم در یک مصاحبه پذیرفته شده و من الان خرکیف
هستم.
و ریزترش رو بیان کنید .
بچه ام رو دست تو بسپرم! ها ها ! فکر کردی!
یاد سفر شیراز میفتم و رقص بچه ها با این آهنگ و خل بازی های توی باس!